wizzewasjes

We hebben het al meerdere keren over Akismet gehad, maar we gaan het nog eens zeggen. Akismet is het ventje hier ergens achter dit scherm dat er voor zorgt dat er geen ongewenste reacties op het blog terechtkomen.

Niet dat Akismet zich zo dikwijls vergist, maar omdat het wel eens kan gebeuren gaat mske zo af en toe eens de gebande spam controleren en dan komt ze soms toch wat tegen.

Eerst doeften ze daar gewoon een uu-eir-elleke of twee op en klaar, maar toen ze merkten dat Akismet dat wist begonnen ze dat ingewikkelder te maken. Heelder pagina’s schrijven ze nu. Allé ze moeten die niet schrijven, ze knippen die en plakken die maar zoals stickers plop plop plop, overal op. Maar zelfs daardoor laat Akismet zich niet verschalken.

Dus proberen ze het met echte reacties. Ze stellen een vraagske. Zo vroegen ze al wat de naam van onze layout is en waar we die haalden, allemaal met de bedoeling om een mens toch maar naar hun website te lokken.

Kort gezegd, ze proberen zich intelligent voor te doen. Zoals deze,

I agree with most of your points, but a few need to be discussed further, I will hold a small discussion with my partners and maybe I will ask you some suggestion shortly.

Henry

 
En op welk berichteke reageert Henry dan? Wel, op dit.

Vreed intelligent Henry! Vreed intelligent! Really!

Na  TV-reeksen zoals “Katarakt” en “Van Vlees en Bloed” -die mske direct afschreef- en “De Smaak van De Keyser” en “Los Zand” en “Jes” -die ze een tweede kans gaf en uiteindelijk volledig uitkeek omdat ze nu toch ‘t einde wou weten, einde dat er trouwens niet was- is er nu Dubbelleven.

Voor de eerste aflevering ging mske wat kritisch in de zetel hangen, want veel van de acteurs kwamen in de voornoemde reeksen ook voor, maar het viel mee. Eigenlijk viel het goed mee. Bij de tweede aflevering werd ze boos. Maar boos in de goeie zin. Ze werd boos op één van de personages en dat wil zeggen dat die overtuigend zijn.

Maar nu vraagt mske zich af of zij dat anders ziet dan anderen, of dat programmamakers dat anders zien dan anderen. Want mske vindt dat, als een man beweert twee vrouwen graag te zien, hij eigenlijk géén van beide graag ziet maar alleen zichzelve.

Dat wierp ze Ruben dan ook naar zijn kop toen die in de kerk op de begrafenis stond te snotteren en te zeggen dat Mark altijd zijn hart volgde. ”Onnozelaar” heeft ze toen gezegd.

Hopelijk blijft het zo. Niet dat mske elke week “onnozelaar” wil zeggen. Maar wel dat ze er elke week naar uitkijkt.

mske en ik, wij komen erg goed overeen. Altijd geweest.

Maar gisterenmorgen ging mske’s stem toch enkele decibels omhoog zeg!

Ze was vrijdagavond al om acht uur gaan slapen met een zeurend hoofd en een versnoefte neus en ze had tot negen uur ‘s morgens gemaft. Ze kwam beneden en vond het hier genoeglijk zo met dat stoofke dat stond te snorren.

Ik wou binnen, ze liet me binnen. Ik wou in de keuken, ze liet me in de keuken. Ik wou terug buiten, ze liet me buiten.

Toen wou ik terug binnen en ze liet me binnen … maar hoe! Ze vroeg met heel veel decibels of ik nu echt dacht dat ze voor de ganse straat aan het stoken waren! En toen wou ik niet meer binnen en werd ze pas echt boos. Ze heeft met de deur geslagen en is zo onnozel nadrukkelijk bij de stoof gaan staan, mopperend dat iedereen hier pas tevreden was als alle warmte door alle mogelijke deuren naar buiten was gevlogen.

Zo tegen de middag ben ik toch maar terug gaan vragen om binnen te mogen. Het was te koud op mijne palier. Ze liet me binnen. Ik ben dan maar nadrukkelijk bij de stoof gaan zitten. Maar ik heb niet gemopperd. Stel dat ik terug buiten vloog.

Sedert zijn vakantie was Mijnheer Vander Clocken niet meer in zijn gewone doen. Hij begon met dingen te vergeten, zaken verkeerd te sturen, zaken niet te sturen al dacht hij van wel, kortom Mijnheer Vander Clocken begon eigenaardige Mijnheer Slodderdmanstrekjes te vertonen.

Voordeel van Mijnheer Vander Clocken is nog altijd natuurlijk dat mske hem een factuur stuurt en dat ze drie dagen daarna haar centen heeft, behalve die ene keer dat hij de factuur al bij de betaalde had geklasseerd terwijl ze nog niet betaald was, maar zulke zaken horen nu eenmaal bij het Mijnheer Sloddermans imago.

De periode dat Slow buitenshuis werkte had Mijnheer Vander Clocken ook ineens veel werk, veel meer dan gewoonlijk en mske kon bijspringen. Hij stuurde bovendien het monsterdossier. Dat heeft mske ook gedaan en ze werkte dat af zelfs nadat Slow al terug binnenshuis werkte. Het had geen nut om hem de speciallekes van dat monster te gaan uitleggen. Op een mooie zondagavond, jawel mske had er haar weekend voor opgeofferd, zond ze het laatste hoofdstuk door. En ze dacht dat ze zich eindelijk bezig kon houden met haar eigen tak van de professionele bezigheden hier ten huize.

Ach help! Mijnheer Vander Clocken kwam anderhalve week later tot de conclusie dat hij nog een luik van het monsterdossier niet had doorgezonden en dat hij zelf het op die manier niet aan zijn klant kon overmaken. “Dringend” zette hij er bij. mske zuchtte en liet voor de zoveelste keer Monsieur Point en Mijnheer Sloddermans en Mr. Van Schoonhuyzen wachten want nu had het zeker geen nut meer Slow de speciallekes van dat monster te gaan uitleggen.

Vorige woensdag kwam er een mail, zeggende dat hij een dossier in een drieluik had doorgestuurd en dat hij maar twee delen verwerkt had teruggekregen. Het derde deel, daar was hij zeker van, maar toch niet helemaal, had hij via Yousendit verstuurd omdat het zo een enorm zwaar bestand had betroffen. mske controleerde. Niks, noppes en niemendal.

Donderdagmorgen om acht uur komt dat derde luik hier binnengehobbeld en Slow schiet uit de startblokken zodat hij het op de middag kan doorzenden. Van de wedereomstuit komt er een mail van Mijnheer Vander Clocken, zeggende dat de mail wel heel lang onderweg bleek te zijn maar dat hij het ontvangen dossier al zes maand geleden had ontvangen en dat hij eigenlijk liever dringend het derde luik zou ontvangen.

mske begon al wat te morren tegen Slow van: “heb je nu eigenlijk iets verkeerd doorgezonden?” denkend dat hij één van de twee eerste stukken had aangehecht, maar ondertussen opende ze de mail in kwestie en zag … dat het helemaal een mail van 24 mei betrof, waarop ze uit haar sloffen schoot en op even pikante toon antwoordde dat het betroffen dossier vijf minuten geleden werd verstuurd en dat niemand hier ten huize een mail van 24 mei had verstuurd in november. Ze duwde nijdig op “verzenden” en dacht er het hare van.

Er was een mail van Mijnheer Vander Clocken die de hare had gekruist, waarin stond: “sorry, ik heb de verkeerde mail geopend, bedankt voor de snelle service”. En dat, dat maakte mske woedend! Maar oh zo kwaad dat ze nog nijdiger neertikte: “ah ja, sneller kon bijna niet aangezien we die pas vanmorgen om acht uur kregen”. Ze zette er wél nog ”mvg” onder, al typt ze dat meestal voluit.

Waarom mske daarom zo boos geworden is dat het leek of haar hersens in de pries hadden gestoken? Dat is nu iedere keer zo. Als ze wat goeds doen voor iemand, uit vrije wil, dan moeten ze daar eerst moeilijk over doen of dat afbreken. Een gewoon simpel bedankske is blijkbaar altijd te moeilijk.

Dat is er ene! De andere, Mr. Sloddermans namelijk, maakt het ook bont. Omdat zijn huis bijna overstroomde heeft hij stress gekregen en is ziek geworden. Resultaat?  Een onbetaalde factuur, die hij al drie dagen aan het betalen is maar met geld dat blijkbaar bij hem niet wil vertrekken.

“Zoek maar koerazjie om te werken zé ms, zegt mske dan tegen zichzelven ‘het is nooit goed goed en er komt geen loon naar werken” en ze zucht als ze ‘t volgende dossier vastpakt.

Met spanning kijken we uit naar de thuiskomst van de jerrycans. Die waren een paar daagskes niet thuis, er efkes tussenuit om zo te zeggen.

Hoe dat zo komt? Dat is heel simpel. Slow moest eigenlijk petrol gaan halen. Indertijd met de auto was dat geen probleem, dan zaten die jerrycans met hun drietjes mooi naast mekaar, eerst leeg en daarna gevuld te wezen. Maar nu, met die fiets?

Werd dat een probleem of werd dat geen probleem? mske nam de telefoon want ze moest kolen bestellen en ze vroeg of dat mogelijk was om de volle jerrycans tegelijk met die kolen mee te brengen vooropgesteld dat zij, Slow en mske dus, die lege eerst naar ginder brachten. Dat was geen probleem.

Slow zuchte en peinsde en zei: “nu moet ik die drie jerrycans nog op die fietsen trachten te krijgen” en hij zuchtte en hij peinsde. En mske stond recht, zette één jerrycan in het kistje op haar fiets en maakte de tweede er bovenop met twee snelbinders aan vast. Ze kwam met een voldane air terug binnen zodat Slow onmiddellijk ging kijken. En hij knikte goedkeurend en zei dat het wat op die transporten in het Verre Oosten leek.

En hij peinsde en zuchtte want hij kreeg zijn fietstas niet samen met die derde jerrycan achter op zijn bagagedrager. Maar die derde ging mske niet bovenop die twee andere bevestigen hoor. Ten zou geen zicht geweest zijn.

mske keek een beetje sip gisterenavond toen ze thuis kwamen. Ze had wéér vergeten vragen aan Amke hoe het dit jaar met de kaartjes zat.  Ze had het enkele weken geleden aan Bollie gevraagd maar die had nog niets gehoord noch gezien.

Zo soms doet de school van Amke en Ella een actie om geld in het laatje te krijgen en dan laten ze alle kindjes een kaartje tekenen, laten dat drukken en dan kunnen de kindjes die aan ouders, grootouders, vrienden en noem maar op … verkopen.

Vorig jaar had Amke kerstkaarten gemaakt, die mske voor de feestdagen verstuurd heeft naar allen die wisten wie Amke is. Niet naar allen natuurlijk, maar naar allen die op haar kaartjeslijstje staan. Zeg nu zelf, een nonkel van Slow die weet toch niet wie Amke is.

Dit jaar, nog niets. Zodoende heeft mske haar voorraad kaarten aangevuld. En nu bedenkt ze dat ze niet meer weet wat er op de kaarten voor de nonkels van Slow heeft gestaan. Dus zal ze het overschot van de kaartjes van vorig jaar nog wat langer laten liggen en de nieuwe voorraad van dit jaar beginnen.

Dat iedereen dan dezelfde kaart krijgt, daar zit mske niet mee. De meeste mensen van op haar kaartjeslijstje kennen mekaar toch niet en diegenen die dat wel doen, zoals Broer en Broertje en de twee nonkels van Slow, die krijgen toch gewoon een andere zeker.

Het is een hele poos geleden dat Slow een annonceke zag waarin vrijwilligers werden gevraagd om een wandelpad te controleren.  Zo een 3à4 keer per jaar hetzelfde wandelingetje doen vond hij niet erg.

Dus werd er contact opgenomen en Slow en mske werden peter en meter, elk van één, samen van twee.

Ze deden de twee wandelingen en stuurden het rapport binnen. Drie maanden later kwam de brief waarin stond dat die wandelingen elke maand moesten gedaan worden. “Het is niet waar hé” zei mske, want dat was al meer werken dan plezant.

Uiteindelijk bleek dat het om een afwisseling te zullen gaan. Er werd een beurtrol ingelegd en zodoende moesten er lijsten opgemaakt worden wanneer wie en wanneer wie niet kon en wanneer wie zus en wanneer wie zo.

Ze hebben bedankt voor de eer. Ze zullen die wandelingen wel doen zonder druk achter hun hielen, gewoon voor ‘t plezier.

Hoe is het mogelijk dat ze, zelfs als je wat op vrijwillige basis wil doen, je nog in een gemillimetreerd harnas willen stoppen? Hadden ze dat op voorhand gezegd dan hadden ze zich niet gemeld en was mske één keer minder onhoffelijk moeten wezen. Want de laatste mail, die waarin werd gezegd dat het tijd werd om de wandeling te doen, daar heeft ze niet meer op geantwoord.

Zo een dikke acht jaar geleden is mske met twee van haar tenen onder een deur gesukkeld. Het grootste slachtoffer was de tweede van haar rechter voet. Die nagel was mauve en lichtjes anders van vorm dan de andere, niet echt vervormd maar toch niet meer zoals voorheen. Die teen kon en mocht ook niet aangeraakt worden zonder een helse pijn. De andere, de grote, was minder erg. Die vertoonde niet echt zichtbare schade maar had wel een bobbel onderaan die er voordien niet geweest was.

Na verloop van tijd bleek ook die nagel geraakt.  Niet dat hij verkleurde maar het leek of het nagelbed te smal geworden was zodat de nagel omhoog stulpte. mske ging ermee naar de abonnementendokter. Dat wil zeggen, de dokter die er voor zorgt dat de mensen al dan niet maandelijks maar toch geregeld moeten teruggaan, waarvan mske denkt dat dat is om toch op een zekere manier een geregeld inkomen te verzekeren.

Die begon met te zeggen dat dat een schimmelinfectie was en hij schreef Lamisil voor en daarvan mocht mske hooguit twee verpakkingen opnemen, want dat was straffe toebak. Toen Slow de hernieuwing ging halen deed de dokter wat geërgerd en wou dat voorschrift niet meegeven. mske belde op en hij zei dat ze wist dat ze er maar twee verpakkingen mocht van nemen, waarop mske antwoordde dat het nog maar de tweede was. Hij bond in, hij had zich vergist, maar Slow kon wel terug om het voorschrift.

Beterschap was er niet. Volgens de dokter was dat normaal, het staat trouwens ook in de bijsluiter dat er mogelijk pas een poos na de kuur genezing optrad. Tegen de zomer aan ging dat effectief beter maar genas niet. En toen het winter werd kwam dat in volle hevigheid terug. mske weet dat aan het dragen van kousen maar ging niet meer naar de dokter, maar soigneerde haar troetelteen met allerlei middeltjes die je in de apotheek kan vinden. Niets hielp. Zomer na zomer werd dat beter, winter na winter werd dat slechter.

Ergens vorige week keek mske hoogst verwonderd, die nagel zat bijna terug volledig op zijn plaats. Een uiterst klein randje van een 3-tal millimeter vertoonde nog een witte rand. mske dacht en dacht en ineens viel haar nikkel. Door de stress van de laatste weken had ze op een zeker ogenblik hartkloppingen gekregen en had vitamine B complex gekocht. De hartkloppingen waren onmiddellijk gestopt.  Maar zou die vitamine B soms ook een gunstige uitwerking hebben op nagels? Natuurlijk heeft die dat, meer bepaald de vitamine B2 die Riboflavine bevat.

Het zal die nagel zijn gatje gaan varen! Gedaan met troetelsessietjes. Een potteke vitamines van iets van een 3€ van bij ‘t kruidvat. Nagelschimmel, mijn voeten!

Nu zal mske nog eens moeten zien of ze een vitamientje vindt om die bobbel onder op die grote teen nog weg te werken. Niet dat ze daar echt last van heeft maar bij schoenen met dunnere zooltjes laat die zich soms wel eens voelen.

Zoals gezegd, namen Slow en mske gisterenmorgen de trein, die van twintig voor zeven. Daarvoor waren ze extra vroeg opgestaan, waren in hun kleren gesprongen, hadden een boterham naar binnengewerkt en waren stante pede sito presto door mist en nevel in het donker richting station gereden. Het ganse dorp, het volgende dorp en Landen city waren nog in diepe slaap verzonken.

Natuurlijk waren ze een kwartier te vroeg, zo op zijn sito prestos vertrokken zijnde, en was de trein zeven minuten te laat. Maar dat was niet zo verschrikkelijk. Slow ging dan maar proberen om onze watertoren in de mist vast te leggen. De mist staat er op, van de watertoren weten we dat hij er stond maar we zien hem niet.

De trein vertrok en mske dacht nog efkes een dutteke te doen, gezien ze de nacht ervoor al niet al te veel geslapen had. Dat lukte ook niet. Zodoende zag ze het ganse land in nevel en mist en dat nog in diepe slaap verzonken was.

In Blankenberge was ‘t klaar natuurlijk en nadat ze nog een taske koffie waren gaan drinken werd het zelfs zonnig. Ze maakten een flinke strandwandeling en liepen zelfs nog even tot in Engeland.

En al hadden ze gedacht van ‘s middags een broodje te kopen en ‘s avonds op de dijk een restaurantje aan te doen, lieten ze zich op de middag al verleiden door dat heerlijks dat op de borden werd aangekondigd.

Na de middag hebben ze de kusttram genomen en tramden even tot in Oostende, waar ze fluks op hun stappen terugkeerden. Het was er te druk en de mensen waren er te sjiek gekleed voor hun wandelschoenen en dikke frakken. Ze hebben er dan maar groot Blankenberge verkend.

De trein van tien na zes naar huis wilde mske absoluut niet nemen. Er is een trein om het uur, rechtstreeks van Blankenberge naar Landen, maar uitgerekend bij die van tien na zes zouden ze in Brugge een overstap moeten maken. En mske’s voorgevoel zei haar dat ze dat niet moesten doen. Ze deden het dus niet. Wie weet welk onheil hen anders weer zou overkomen.

Ze namen die van tien na zeven. Slow stond verbaasd over het mensenaantal dat die trein wou hebben. Maar ze zaten comfortabel en gezellig rechtover mekaar. Net voor de trein vertrok stapten er nog twee jongens op waarvan er één serieus leed aan een chronische aanval van de hik.  Zo noemt mske dat als ze iemand een monoloog hoort afsteken waar in elke zin drie keer het woord “ik” voorkomt, terwijl de andere geacht wordt te luisteren. “Hoe lang zouden die zijn duracellekes meegaan?” mompelde ze tegen Slow.

In Brugge bleef de trein staan, zelfs nadat het tweede stuk aangekoppeld was. Klaar en duidelijk dat die nog wachtte op een trein die nog moest binnenlopen. En wat toen gebeurde … Slow keek met grote ogen naar de mensenzee die uit de aangekomen trein kwam en hun trein overspoelde. Een oudere man plofte naast mske neer terwijl alle vrije zitjes werden ingepalmd, ook naast hem. Vervelend die oudere man. mske heeft het niet zo begrepen op lijfelijk contact en ze weet niet of hij het express deed op niet, maar zelfs toen ze zich helemaal tegen het raampje drukte raakte ze niet los van die vent zijn knie en stuk been.

Slow vertelde dat er achteraan  mensen recht stonden. Waarop mske zei dat ze dacht dat die in Gent wel allemaal zouden afstappen. Jongelui onderweg naar hun kot, waarschijnlijk. Ze had gelijk. Ook de oudere man stapte af en ze zuchtte van opluchting. Niet voor lang, want nog meer dan er waren afgestapt, stapten er terug op. “De lading voor Leuven” zei Slow nog snel voor het koppeltje naast hen plaats nam.

Het meisje was gek op hem. Klaar en duidelijk. In elk geval gekker op hem dan hij op haar. Want op haar voortdurend gekwebbel en verdoken liefdesuitingen en -aanrakingen bleef hij ijzig kalm, meer nog, hij keek niet echt laatdunkend maar het ging toch die richting uit, wat smalend, zonder het echt te zijn. 

In de Zuid, het Centraal en de Noord stapten mensen af maar telkens veel meer op, zodat Leuven een echte verademing betekende, maar dan een echte. Slow liet zijn adem langzaam ontsnappen en mske zuchtte. Ze hebben hun benen gestrekt want die hadden ze al die tijd krampachtig rond de tas, die ze veiligheidshalve niet in het bagagerek hadden willen deponeren, gehouden.

Slow zei dat het een geluk was dat ze die van tien na zes niet hadden genomen want “stel” zei hij, stel dat ze in Brugge moesten overstappen en niet direct plaats hadden, dan konden ze in het slechtste geval tot Leuven rechtstaan.

Waarom dit verhaal nu veel langer vertelt over dat rijdend kiekekot dan over een strand vol peis en vree is toch logisch te verklaren. Want wat vertel je méér over een strand vol peis en vree dan …

Ooh ja! We kunnen het nog hebben over het eenzijdig dialoogje dat ze op dat strand vol peis en vree hoorden tussen enkele lokale bewoners. Dat ging zo:

Wat komen die rare hier nu zo kortbij raar staan doen? Kijk,  die met zijn kaske! Nog één stap verder en we vliegen op! Wij zijn toch geen zwanen?”