wizzewasjes

Zoneke had mske enkele filmkes getoond op de laptop en toen hij en Bollie weg waren had mske aan Amke en Ella ook een filmke getoond.

Waarna Amke vroeg of Ella’s verjaardagswensen nog steeds op het blog stonden, die mske dan nog efkes liet zien en er ondertussen van profiteerde om de reacties te gaan lezen. Ze grinnikte.

“Wie is Max?” vroeg Amke. mske legde het uit. “Niemand laat zijn eigen pint alleen” las Amke. “Wat wil Max zeggen?” vroeg ze. mske legde uit over een liedje van Willy Alberti dat “Niemand laat zijn eigen kind alleen” heet. ”Hier staat pint” zei Amke. Dus heeft mske het ganse verhaal maar verteld. “Hoe gaat dat liedje?” vroeg Ella. Slow gaf een voorstelling.

Toen Ella naar de tafel liep om te gaan eten, zong ze: “niemand laat zijn eigen pint alleen”.  Na het eten zong Ella: “niemand laat zijn eigen pint alleen”. Toen ze de trap opging, bij het uitkleden, in het bad, tot in bed …

“Zoon” zei mske later “het kan zijn dat Ella morgen een nieuw liedje zingt”. “Welk liedje?” vroeg Bollie. “Niemand laat zijn eigen kind alleen van Willy Alberti” zei mske “ze heeft het maar één keer gehoord, van Slow dan nog”. “Ah ja” zei Bollie “ons Ella moet maar één keer iets horen”. “Alleen zingt ze daar een vrije interpretatie van Max op” zei mske.

Zoneke keek op. Hij heeft al een paar dingen over Max gehoord, zie je. “Wat zingt ze dan?” vroeg hij. mske vertelde het hem. “Ja lap!” lachte Zoneke “nu gaat ze dat morgen in ‘t school zingen en kan ik het weer gaan uitleggen”.

Hij vervolgde: “merci zenne moeder”.

De man stevende recht op het statafeltje af waar Slow en mske stonden en hij stak zijn hand uit naar het glas bier, speciaal gebrouwen voor de gelegenheid en dat mske net gehaald had.

Hij keek een beetje beschuldigend toen hij zei: “ik denk dat dat mijn glas is”. mske greep het glas vast en zei geschrokken: “dat is mijn bier!”

Daarop keek Slow wat rond en wees op een tafeltje achterin waarop nog een pint met nog een kluts stond te staan. Zou in dit geval: “staande was” niet beter uitdrukken wat ik bedoel?

De man liep er naartoe, greep het glas, kwam terug voorbij en zei: “dit is mijn glas” en hij tikte mske’s glas aan om te klinken.

Vele jaren terug, toen mske in het vorige huis ging wonen, gaf moe haar een forsythia. mske weet niet meer onder welke vorm. In elk geval, om moe te plezieren, zette mske die forsythia in het bloementuintje.

Die struik werd groter en groter en mske die in die tijd poogde om zo weinig mogelijk werk te hebben in de tuin, zag zich verplicht te snoeien.

Nu, een week of twee terug dacht ze aan die struik en dat ze nu wel graag enkele forsythiastruiken, buiten het koerke, tegen de grijze muur zou willen. Ze groeien hier ook overal in het wild, maar blijkbaar kan je ze maar stekken in juni.

Het zal dus voor volgend jaar zijn. Als die kant van de muur maar zonnig genoeg is.

Vanmorgen mocht ik hier eerst niet binnen in het buro. “Orders van mske” zei Slow. Maar hij liet me toch binnen om te komen eten en toen ik daarna na mijn wandelingske door de gang terug binnen wou, deed hij niet meer open.

Ik dacht al dat ze kwaad waren om mijn kleine escapade, maar neen, het was omdat mske eindelijk die bloemzaadjes in de grond heeft en dat die ‘s nachts hier staan om niet te bevriezen. En omdat ik gekend ben als bloemenkrabber wou mske verhinderen dat ik die bakjes eens grondiger ging onderzoeken.

Ze weet zelf niet of er nog wat van gaat voortkomen want het is al laat. Maar ze denkt dat ze dat dan wel zal zien, al zou ze het spijtig vinden want ze heeft van die plantjes aan Amke beloofd omdat Amke mee zaadjes had geoogst en al plannen had om de bloemekes dan in de twee grote potten bij hen op het terras te zetten.

Laatst zei mske dat dat niet kon. “Die bloemekes daar in die potten? Die worden gegarandeerd door de pony’s opgegeten” zei mske. Amke wist het. Ze zou één van de potten boven op het speeltuig, op het platformke van de schuifaf zetten. Daar zal hij ook mooi staan en daar kan Amke er ook aan om te gieten. Voor de tweede pot zal ze nog wel een oplossing zoeken.

Nu moeten die dingen enkel nog willen groeien en ik weet niet of ik het zou riskeren er een poot naar uit te steken want toen ik gisteravond eens ging snuffelen vloog er al een slipper rond mijn oren.

1. Ik had het eerder moeten zeggen. Daarnet zag ik een scheutje tussen de verdroogde restanten van  het meiklokje van vorig jaar. Wat ik ook zag was een kleine zwarte slak in de buurt. Ik zal op mijn tellen en de slakken moeten passen.
    
2. Sloef is terecht. Gisterenavond dacht ik hem boven mijn hoofd te horen, maar dat is onze slaapkamer en daar was hij niet. Vanmorgen in bed dacht ik hem op de palier te horen maar daar was hij niet. Ik zette dus de deur van de kleedkamer open en toen stak Slow nog eens zijn hoofd binnen de vijfde kamer en zei: “ik zie hem”. Hij zat achter de plank. Die plank is erg groot. Het was de plank van een tweepersoonsbed geweest die bij de werken tegen de muur van de vijfde kamer werd geplaatst. En toen was Sloef terug weg.
    
   Maar even later kwam hij efkes tegen de deur staan bleiten want hij wou zijn pootjes warmen. Slow heeft een bijkomend slotje op die deur gezet.

Normaal schrijft Sloef op het blog. Soms doe ik dat. Dat hangt er van af hoe we gezind zijn. Wat ik haat, dus een grondige hekel aan heb is dat ik het moet schrijven omdat Sloef verdwenen is. Sloef kan niet verdwijnen want Sloef mag niet buiten. Maar toch, zo van tijd tot tijd … deze keer bijna drie jaar geleden.

Gisteren namiddag kwamen we thuis en hij wachtte ons niet op in de gang, zoals hij gewoonlijk doet. Slow rook onraad. Hij had ‘s morgens gegeten, dat wel.  Hem roepen helpt niet, dat werkt averechts. Dus deden we maar of onze neus bloedde en zochten gans het huis af. Onze slaapkamer, de kleedkamer, de kamer van Amke en Ella, de badkamer, de vijfde kamer, wat eigenlijk de mooie naam is van de rommelkamer, de keuken, de woonplaats. Eén keer, twee keer, drie keer … Eigenlijk telkens we boven moeten zijn gaan we toch hier of daar eens kijken.

Als Sloef er niet is, ontbreekt er iets aan mijn inventieve hersencel. Dit is dus de bijdrage voor vandaag. Mee komen zoeken zou vriendelijk aangeboden zijn maar het helpt niet. Sloef heeft het niet begrepen op mensen die hij niet kent.

Hoe? Jullie weten dat al? Wij ook hoor, alleen heeft het hier precies wat langer geduurd eer onze krokussen gingen bloeien, wat ze nu doen.

De hyacinthen trouwens ook al.

Maar momenteel maakt mske zich een beetje zorgen over de meiklokjes. Die zijn nog met geen sprietje te zien.

mske, die zo goed als nooit last had van hoofdpijn, liep hier de laatste dagen met een zeurend hoofd. Niets boenke boenke, maar enkel een gevoel een hoofd te hebben.

Dus gingen Slow en mske gisterennamiddag een wandelingske doen en besloten dat alle dagen te doen, zoals ze vroeger de gewoonte hadden.

Gisteravond trok mske al om half negen haar bed in. En ze zou de klok rond geslapen hebben ware het niet dat ze ineens werd opgeschrikt door de brandlucht. Nu niet dat ze direct schrik had, ze zijn het hier al gewoon dat ze soms zo halfnacht de geur van brand in hun neus krijgen.

Voor alle veiligheid ging Slow toch maar kijken. Maar deze keer, in tegenstelling tot de andere keren, zag hij wél de rook. Die hing rond de lichtpaal van hier rechtover maar dan die aan de andere kant. Zo gebeurde het dat Slow halfnacht hier buiten stond in zijn t-shirt en naar de schouw van Urbain stond te kijken, waaruit de boosdoener opsteeg.

Die man heet heel waarschijnlijk niet Urbain, die noemen slow en mske gewoon zo omwille van een verhaal van in 2004. Hier weten ze niets van Urbain behalve dan de paar dingen die ze zelf hebben gemerkt en de paar dingen die ze hebben van horen zeggen.

Maar nu zitten ze wel met het probleem van die rook. Het huis van Urbain is kleiner en het staat iets lager dus jaagt die rook recht de slaapkamer binnen. Of ze er wat kunnen aan doen? Ik vrees van niet, je kan toch niemand verbieden zijn stoof aan te maken, zelfs al is dat om half twaalf ‘s nachts.

Het is lang geleden. Heel lang zelfs. mske was 16 en ze ging bij de welpen. Ze werd welpenleidster. Zondagse bezigheden had ze nog niet meegemaakt maar ze ging maar ineens mee op welpenkamp, in Ossendrecht. Een leuk klein plaatske net over de grens, bosrijk, prachtig, eenvoudig, alles wat je je maar kon wensen om er een geslaagd welpenkamp van te maken.

En toen kwam de dag van de trektocht. Ze gingen te voet van Ossendrecht naar Bergen-op-Zoom. Als mske dat nu bepeist weet ze dat dat toch wel erg voortvarend was om zo met een 15-tal knullekes tussen 8 en 11 jaar, zo een 12 kilometer te gaan doen. En dan nog terug ook.

Ze stapten en stapten en ergens halfweg werden de jongsten moe. Aan de rechterkant was er een speeltuin en na kort overleg werd er besloten Bergen-op-Zoom te laten voor wat het was, in de speeltuin binnen te gaan en van daar dan tegen de avond naar de kampplaats terug te keren.

Even ging het goed, tot enkele van de jongste jongetjes in de zandbak wilden en daar niet in mochten van enkele Nederlandse jongens van een jaar of 15 die daar hingen te hangen. Nu zouden ze dat hangjongeren noemen. Die kleine krielen van een jaar of acht vertelden dat tegen die stoere van een jaar of elf die er zich efkes gingen mee bemoeien.

Op de kortste keren vlogen de pluimen in ‘t rond en moest de leiding tussenkomen. Met veel moeite kregen de leidsters de bende gescheiden en met nog meer moeite kregen ze hun groepke uit die speeltuin, want het verwijt van die Nederlandse knullekes, dat ze zich achter de rokken van meiden verscholen, schoot in het verkeerde keelgat.

Ze keerden naar de kampplaats terug. Een verknoeide dag? Zo zagen de belhamels het niet. Neen, ze hadden het geweldig gevonden tegen die grote Nederlanders en het werd het evenement van het kamp.

mske dacht er het hare van want vechtersbazen scheiden, dat was niet wat zij verstond onder leute hebben. mske is tot haar trouwen welpenleidster gebleven en er is nooit nog gevochten.

Het zat heel ver weg in mske’s herinnering, maar niet zo ver dat het wandelrelaas van mizzD het niet terug kon wakker krijgen. Ze waren moe, ze waren te moe voor Bergen-op-Zoom maar niet om daar in die zandbak een robbertje knokken ten beste te geven. En bij de terugtocht heeft mske er ook geen enkele horen klagen. Jongens! Zelfs zo klein al.

De laatste dagen was mske wat minder op het blog te vinden. Op de blogs in het algemeen ook. Ze had namelijk een ultra dringend dossier binnen gekregen en niet alleen was dat dossier dringend, niet alleen was dat lang, het was ook meer dan saai. En het werk vlotte niet zoals het zou gemoeten hebben.

En nu gaan we een stukje gebruiken dat mske eergisteren al in een mailtje had geschreven en wat zij al schreef, daar moet ik dan geen moeite voor doen.

Dan kan ik morgen misschien beter werken dan vandaag. Het is een schand, zo weinig dat ik deed. Maar – erg hoor en, mijn schuld– het is een dossier van Mr. Van Schoonhuyzen, aangaande werken die moeten uitgevoerd worden en als je nu aan iets heel saai wil denken, maar dan iets heel heel saai, dan is het dat nog niet, je moet daar nog eens saai in het kwadraat van maken, dan kom je zo wat in de buurt … zucht. En mijn verstand zegt dat ik het toch moet doen maar mijn goesting wil niet zo mee, met als resultaat dat ik er morgen nog mee zit. Poeh! En zoals naar goeie gewoonte is dat ding dringend. Voor werken is het altijd dringend. Het lijkt wel of ze daarmee afkomen als de aannemer zijn schup al in de grond gestoken heeft.

Zodoende kan ik nu vertellen dat het verschrikkelijke dossier gisterenavond rond 19u afgeraakt is en dat mske het onmiddellijk onder een deugddoende douche gaan wegspoelen is. Niet alleen het dossier heeft ze doorgespoeld maar ook alle kleine haartjes, want mske is eindelijk bij de kapper geraakt, wat natuurlijk ook nog achterstand in de verwerking van dat dossier meebracht.

Feit is, ze is er van af, want zulke dingen, dat doet ze niet graag, zoals ze zelf zegt, is dat niet werken, maar travakken, bulten en afzien.

En toen ze dat ganse boelke doorgespoeld had, heeft ze pas beslist haar korte coupe toch maar mooi te vinden.