wizzewasjes

Het lijkt wel of de duivel er mee gemoeid is, maar terugkeren van de zee is blijkbaar altijd goed voor een blogverhaal, al kon mske zich het naar huis komen van die keer naar Knokke niet goed meer herinneren en heeft ze het via ons zoekfunctie hier links terug moeten zoeken.

Gisteren waren ze aan zee. Amke, Ella, Slow en mske. Daarover vertellen we later wel meer, als Slow het filmke klaar heeft dat we mogelijk niet zullen publiceren of met wachtwoord. Dat valt nog af te wachten.

De trein terug dus. Om allerlei redenen zoals zere voeten namen ze een trein vroeger dan voorzien zodat ze toch nog rond zevenen zouden terug zijn. Met grote, maar dan enorm grote verbazing keken ze naar de trein die het station van Blankenberge binnenreed. Na het rijdend kiekekot van vorig jaar november zou je denken dat het niet erger meer kon, maar … een ganse trein van drie wagons lang. Drie!?! Waar die normaal vijf of zes wagons lang is om daarna in Brugge nog gekoppeld te worden aan de trein uit Knokke die normaal ook nog uit vijf of zes wagons bestaat en dan soms nog dubbeldekkers.

Die miniatuuruitvoering van de trein Blankenberge-Genk/Liège zat en stond in Blankenberge dus al barstensvol.

Slow en mske gaan meestal aan de linkerkant zitten omdat rechtse tegemoetkomende treinen hen altijd zo laten schrikken. Dat deden ze dus ook. Dat wil zeggen dat ze met vier in een compartimentje van zes zaten.

In Brugge nam Slow Ella op schoot, want naast de oudere heer die naast hem zat stond de oudere dame recht. Zo kon zij er ook nog bij. Slow had wel gehoord dat ze maar tot Gent St. Pieters moesten, anders zou hij Ella niet op schoot hebben genomen. Ella is nu geen zwaargewicht maar toch … om haar twee uur op je knieën te hebben …

In Brugge kraakte de luidspreker en een vriendelijke stem vroeg of alle reizigers die tijd hadden wilden afstappen en de trein naar Eupen wilden nemen, die kwam ook in Brussel. De trein naar Eupen komt dan wel in Brussel maar niet in Landen. Slow en mske konden dan wel afstappen en nog een uurtje Brugge doen, maar ze zaten met die zere voeten en bovendien, de kindjes zagen er echt wel moe uit, dus bleven ze zitten.

In Gent St. Pieters stapten vele mensen uit. Amke zuchtte terwijl ze zei dat de trein nu niet meer zo bomvol zat, maar mske had de mensenzee op het perron gezien terwijl de trein het station binnenschoof. Amke trok grote ogen toen ze zag dat de trein daarna nog even vol, misschien zelfs nog voller was als er voor.

Amke kreeg de slappe lach toen mske zei: “die trein is een rijdend sardienenblik.

In Brussel-Zuid beterde het er niet op. mske vroeg aan het meisje naast haar hoeveel wagons die trein uiteindelijk had want ze kreeg zo een lichtbruin vermoeden … “Drie” zei het meisje en bevestigde daardoor dat die uit Knokke verstek had laten gaan.

Toen excuseerde de NMBS zich voor de aangepaste samenstelling van de trein. Dat deden ze daarna in elk station. De mensen die naar Luik moesten, moesten er in Landen af om over te stappen. Dat zegden ze ook in elk station. Maar na Brussel enkel in het Nederlands. Nu is mske ook een Vlaming in hart en nieren maar er zijn dingen die niet kunnen. Zo is enkel in het Vlaams zeggen dat de verbinding naar Luik in Landen op spoor 4 toekomt er één van.

Uitleg van deze aangepaste trein? Blijkbaar hadden ze in Hasselt met een defect te maken gekregen aan de reguliere trein en was dit het enige rollend materiaal geweest dat ze direct konden inzetten. Wat mske zich nu afvraagt? Bij een defect, zijn de wagons dan ook onbruikbaar?

HA! En dan dacht ik dat Amke hier het blog ging verzorgen voor vandaag! Noppes, niks van!

Ik ruimde plaats en ze keek me aan en zei: “ik? Neen hoor, ik ga lezen”.

En dan te bedenken dat mske dacht dat ze op de okkazie ging springen om hier eens haar favoriete schrijfster bekend te maken.

Het kan nog komen, ze blijven nog enkele dagen hier.

Klein Amke was gek op boekjes. Boekjes om te kijken, boekjes om uit voor te lezen.

mske dacht dat Amke ooit wel een boekenmie zou worden als ze kon lezen.

Dat viel tegen. In het eerste leerjaar was Amke begeesterd om te leren lezen en toen begon het. Ze moest van school uit verplicht lezen want ze las wat te traag. mske haalde haar schouders op. Altijd die druk op kinderen leggen, dat vindt ze namelijk verkeerd. Maar ja, als de school dat zegt, dan doe je dat natuurlijk.

Avond aan avond las Amke haar drie bladzijden uit een boek en ze zuchtte. Weet je hoe lang dat geduurd heeft dat verplicht lezen? Een maand. En toen las Amke wel snel genoeg maar ze las gewoon niet meer want ze had blijkbaar de nodige tegenzin opgebouwd.

Ze was blij met boeken maar ze zette ze, nieuw en ongelezen, bij de andere.

Vorige vakantie kreeg ze een boek en ze zette het ook, nieuw en ongelezen, bij haar andere boeken. Maar nu is er een variant. Twee weken geleden lag het boek beneden en er stak een bladwijzer in, halfweg. Voor haar verjaardag vroeg Amke nog een boek van deze schrijfster, want die las ze graag.

Donderdag stapte mske bij Amke binnen en ze zag het gloednieuwe boek dat Amke met een zucht van verrukking opensloeg terwijl ze zei: “kijk oma, mijn tweede boek”. Het andere bleek uit te zijn. Het zijn geen dunne boekjes, het zijn boeken die geschreven zijn voor negenjarigen maar Amke leest ze aan een snel tempo en zit er, op elk vrij momentje dat ze heeft, met haar neus in.

Straks komt ze naar hier, maar ze heeft wel gezegd dat ze haar boek meebrengt.

En weet je wat ik nu denk? Dat ze daar in die school met dat verplicht lezen meer onheil aangericht hebben dan een kind aan haar eigen tempo in het lezen te laten rollen.

Als ik van de trap kom, zo net voor mske’s voeten, zegt ze: “maar allee Sloef, laat me dan door”. Ze zegt ook niet dat ik extra drie keer de trappen moet doen om het wat sneller te kunnen.

Vanwaar ze kwamen weet mske niet meer. Maar het was toch al duister. Ella zat achterop de fiets bij Slow en mske reed naast Amke. Ze reden door de veldweg. Daar waar geen auto’s mogen komen.

Ineens doemt er voor hen een auto op met zijn twee grote pharen aan. De auto komt in vliegende vaart op hen af en mske zegt: “Amke, het veld in”. Gelukkig zijn Amke en Ella kindjes die niet eerst willen weten hoe of waarom maar doen en pas daarna vragen stellen. Amke reed het veld in. mske had nog even de neiging om te stoppen maar ze bedacht tijdig dat dan ook haar fietslicht uitviel en ze dan helemaal niet meer zichtbaar was. Ze reed dus ook het veld in.

Hoe Slow het klaarspeelde om de fiets met Ella er op recht te houden en ondertussen nog met twee handen teken te doen aan de chauffeur, mske weet het niet. Slow was er zeker van dat die hen zelfs niet gezien heeft.

Ze waren wel alle vier akkoord dat dat een criminele zot was en dat de situatie levensgevaarlijk was geweest.

mske besloot dus in het vervolg niet meer door het veld te rijden maar gewoon over de straat. Er komen dan wel auto’s maar die straat is er tenminste op voorzien …

Waar ze op die straat geen rekening mee hielden is met het feit dat alle autochauffeurs stekeblind blijken te zijn. Want als er geen straatverlichting is zetten die hun grote pharen ook op. En dan ben je als fietser verblind.

Als je het dorpke over de berg uitrijdt is er geen licht tot aan het kerkhof op de berg. Daar staan een lamp of twee. Daarna is het weer donker tot je ons dorpke inrijdt. Telkens maar dan ook telkens komen ze nét daar van die kamikazen tegen die grote snelheid met grote pharen op door al die donkerte vlammen.

Meestal rijdt mske eerst. Dan zwaait ze haar hand eens voor haar fietslicht. Soms doven ze dan hun grote lichten. Vorige week reed Slow eerst, hij had grote nood en wou snel thuis zijn.

mske zag de auto over het midden komen en ze zag Slow, verblind door het licht enigzins van de borduursteen afwijken. Ze heeft zo hard geroepen dat al die doden daar boven op de berg dachten dat het een omgekeerde halloween was.

Slow zei dat hij niet meer over de straat wou terugkomen omdat het veel te gevaarlijk is.

Eergisteravond hebben ze de fluohesjes uit de tas gehaald die ooit in de auto stond en die hebben ze gisteravond maar aangetrokken. Volgens Slow was mske daarmee niet zichtbaarder in dat donker stuk.

En wat nu? Ze moeten toch nog thuis geraken. Liefst ongedeerd.

Het was niet al te warm niet meer, de laatste dagen. Dus hadden Slow en mske zo al tussendoor eens een elektrisch vuurke opgezet of dat petrolstoveke.

“Maar” besloten ze “als dat te dikwijls op moet kunnen we al even goed de grote stoof in gang steken”.

Dat heeft Slow dinsdag gedaan. En gisteren? Gisteren was ‘t warmer en was het hier 27° in het buro. Dus hebben ze hier met de deur naar de keuken en naar de gang open gezeten en het raam heeft in de namiddag ook nog een hele tijd open gestaan.

Daar was geen houden aan die stoof. Dus diegenen die zich gisteren hebben afgevraagd van waar dat warmtefront kwam …

Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen. Het is een mooie morgen.

Het moge duidelijk zijn dat we proberen onszelf te overtuigen dat het een mooie morgen is.

Als de herfst is in het land
Is er wel wat aan de hand
Tijd voor kaarsjes op een taart
Het is wel een feestje waard
Zeg het voort maar heel erg zacht
Amke wordt vandaag al acht!

Drie dikke kussen
van Slow en OmaSlow
(en nog een knuffel)

en een pootje van Sloef!

Eens ter plaatse zijn Slow en mske eerst maar een kaart van de omgeving gaan halen en ze besloten tot de wandeling van 11km omdat die, volgens de dame, het meest in het bos zat.

Van de wandeling zelf komt er hier wat verder een filmke, maar enkele zaken vergen toch wat meer uitleg.

Zo had mske tegen Slow gezegd dat, als hij een schone paddestoel zag staan, hij die mocht filmen … omdat mizzD daar begeesterd van is. Niet dat mske dat niet mooi vindt of zo, maar mske is een macrokijker. Ze kijkt naar het geheel. Slow foeterde wat op de mannen die de bermen hadden gekuist want die hadden de paddestoelen stuk gemaakt.

Later zaten Slow en mske genoeglijk hun boterhammekes op te eten daarboven op hun boomstronk toen er een grote groep wandelaars passeerde. Slow keek hen na en fluisterde pseudo onder de indruk: “kijk dat zijn professionelen, die hebben stokken bij”. Nu niet dat de dames en heren aan echte Nordic Walking deden. Neen hoor, die stokken zwiepten maar een beetje mee.

Toen Slow en mske dan weer aan de afdaling begonnen stond het groepje daar ergens tegen de zijlijn … hun bokes op te eten.

Bij een splitsing kwam er een ander groepke van rechts en die ene vrouw zei tegen de andere: “waarom dat die hier nu allemaal met een rugzak rondlopen … dat is nu toch niet nodig!” Waarschijnlijk zag ze aan mske’s ogen dat die haar begrepen had want ze keek snel naar de grond, de dikke matoef – dat dikke slaat niet op de omvang van de dame maar op haar matoefigheidsgehalte – en terwijl mske al iedereen die ze tegenkwamen had begroet, deed ze dat nu niet.

Ze was dan ook verwonderd toen ze een man uit dat groepke Slow hoorde aanspreken. Hij vroeg of ze daar van rechtdoor of van boven gekomen waren, want zij deden de wandeling in de tegengestelde richting. En toen ging hij aan Slow vertellen dat ze er bijna waren, dat ze nog een honderdtal meters moesten en dan op de grote baan kwamen die ze moesten volgen en dan kwamen ze vanzelf wel bij hun beginpunt uit. Dat terwijl mske nog geen 11km gevoel had en zeker geen nood aan bij het beginpunt uitkomen.

Ze kwamen inderdaad op de grote baan. Maar die moesten ze niet volgen. Die moesten ze over. Maar dat kon je niet al te goed zien want het plaatje zat zo wat halvelings achter een haag en ook de kleur was helemaal afgebleekt zodat Slow eerst had gedacht dat het het nummerplaatje van de piket was. mske grinnikte als ze aan die groep tegendraadsen dacht. Dat komt er van van in de tegengestelde richting te lopen. “Dat zijn professionele verkeerdigaards” zei Slow terwijl ze verder gingen en aan …

… een wei kwamen waar twee paarden hen vrolijk tegemoet kwamen gesneld. En aangezien die paarden geen rotopmerkingen maakten kregen ze wel een begroeting en een aaike over hun neus. En toen de kleinste van de twee ineens aan de paal begon te bijten wist Slow dat dat een echte professionele paalbijter was. Geen pilaarbijter, dat is nog iets anders.

Wat verder stond Slow verrukt stil. Daar schemerde wat rood tussen de bomen. En daar waren er geen professionele kantkuisers gepasseerd. mske dacht dat er sommigen wel zou watertanden bij al dat moois. Met tientallen stonden ze daar tussen de bomen en dan je enkel de kant zien, want het bos betreden was er niet bij aangezien men dat zo schoon had gevraagd.

Slow filmde en filmde en filmde al wat rood was, met of zonder stippen.

Dan kan je hier naar het filmke kijken.

Op het einde, tegen dat mske zelf wel het gevoel kreeg dat ze er bijna waren, voelde ze aan haar water dat ze fout zaten. Zo ineens. Ze stopten en keken rond, maar zagen nergens plaatjes, enkel een werf. Ze hebben dat laatste eindeke dan maar langs de hoofdbaan gedaan. Ze hadden beter daar ter plaatse naar de kaart gekeken, want nét daar waar mske dacht dat het niet snor zat, daar zat die afslag, jawel, verstopt achter die werfomheining.

Ze hebben hun voeten dan maar onder een tafelke geschoven en hebben er een kriek en een donkere op gedronken.

mske die gedacht had dat het een goed vermagerdagske zou zijn, zo niks dan boterhammen en flink stappen, was er aan voor de moeite want eens thuis hadden ze nog honger en Slow heeft een hele berg frieten gebakken met al de bitterballen die er nog in de diepvriezer staken.

Buitenlucht maakt hongerig.

Ze hadden het gezegd, vorige keer. Ze hadden gezegd dat ze in de zomer nog eens terug gingen. Het was gisteren dan geen zomer meer maar het weer was goed en de treintickets waren in the pocket.

Eigenlijk wil/wou mske eens graag terug naar dat andere dorpke daarginds. Dat waar de herinneringen opgestapeld liggen, maar ze hadden al opgezocht en opgezocht en ze vonden toch niet hoe ze daar moesten geraken. Vorige week belde mske dan maar naar de toeristische dienst daar ter plaatse. Die bevestigden dat. In het weekend is er geen openbaar vervoer.

Maar ach, die bestemming van vorig jaar is een erg leuke bestemming, dat weten ze ondertussen ook al en wat zouden ze teruggaan naar oude herinneringen, terwijl ze nu voor nieuwe – gezamenlijke – herinneringen kunnen zorgen.

Over het uitstapke zelf vertellen we morgen want Slow heeft nog wat wat werk met de filmkes die er bij moeten.

Er was een tijd dat mske haar epileertang nam en haar – niet echt – borstelige wenkbrauwen fatsoeneerde.

En toen kwam er een tijd dat mske een leesbril aan moest. Nog altijd geen probleem, toen ging ze maar naar de schoonheidsspecialiste voor dat kleine euvel.

Sedert ze hier woont heeft ze daar geen zin meer in. Het is te ver voor zoiets klein en dus foefelde mske maar met haar epileertangske onder en boven haar bril. Maar met de zjubilee van Tante Gee wou ze dat nu toch eens deftig. Ze had een inval. Ze toonde Slow hoe ‘t moest.

Dat gaat ze nooit meer doen, denk ik. Want ik denk dat een paar verwilderde wenkbrauwharen – zeker nu ze nog grijs zijn ook – nog altijd minder opvallen dan de rode plekskes waar Slow haar vel mee had in plaats van het hareke.