wizzewasjes

Ooit in een creatieve bui maakte ik een overzicht van alle jaren van mijn leven. Ik heb het twee keer op het blog gepost, de laatste keer begin 2008. In het begin van 2011 wou ik dat bijwerken maar kwam tot de conclusie dat ik beter nog een jaar wachtte, kwestie van het aantal rijmende regels op twee per twee te houden. Het kan aangevuld worden met:

2008

Iets over een geboorte

2009

Niets speciaal. Een rustig gelukkig jaar.

2010

Weg auto! Machien voor prot en brood.

2011

En daar zit een probleem. 2011 is niet in één lijn te vangen. Het werd een bewogen jaar, een zwaar jaar. Het begon al met het venijn uit de staart van 2010, namelijk de penopauze van Mr. Sloddermans. De stress die die vent hier creëerde met zijn onophoudelijk gebel, gebrul en gecommandeer, zowel op zaterdagen als zondagen als feestdagen. We zochten – en vonden – een nieuwe klant. Crème de la crème, veel werk, vriendelijk mens, snelle betaler.

Maar als we op deze manier het ganse jaar moeten verhalen wordt dat hier ellenlang. We gaan het korter proberen.

We hadden te veel werk, het werd uitbesteed. Dat duurde te lang vonden Sloddermans en Van Schoonhuyzen en ze stonden met dreigementen gereed. “Doen” zegden wij en zij schreden heen, terwijl de stress hier ten huize verdween.

Een weekendje Brussel, Amke haar communie, dat waren gelukkige momenten als ik dat nu bezie.

Max, dé vriend, onze maat, waar we zo mee lachten, hij stierf zo plots maar leeft verder in onze gedachten.

De dagen liepen verder en wij liepen mee, tot in juli met de zjubilee. Ze waren vijftig jaar getrouwd, mijn nonkel L. en mijn tante Gee. Het werd een weekendje weg dat er mocht zijn. We fietsten het feestmaal er af, dat was goed voor de lijn.

De maand daarop kregen we het voorval met de perenidioot. Maar ineens kwamen daar uit het niets, de zijners. Wat dat betekent weten alleen de wijners. Vergeef ons deze grappige noot.

De oplossing kwam er zo plots en onverwacht. We vonden het geweldig plezant, dat hadden we echt niet gedacht. We deden het toen nog een keer. En verdorie, het smaakte nog naar meer.

Toch kwam de lucht met een vaart naar beneden en sedertdien is ze steeds maar verder gegleden.

Eén ding is er, dat staat hier bij mij. Dat kreeg ik voor mijn verjaardag en dat maakt me blij. Een boekje met spreuken en aan het titelblad, daar heb ik de laatste maanden erg veel aan gehad. Ik wil jullie die bepaalde spreuk niet onthouden. Die zegt: “Succes begint waar de meesten al zijn opgehouden”.

Ooit bij het begin van dit blog diende dit om dingen van ons af te schrijven en neen, we zouden nooit nog iets op onze lever laten liggen. Ze ontzagen ons niet, waarom zouden wij hén dan wel ontzien.

Nu, zovele jaren later liggen er zaken op onze lever en we vertellen ze niet? Waarom niet? Omdat we zo anoniem niet meer zijn? Omdat we het sop de kool niet waard vinden? Maar ze gaan maar door en zodoende schreven we een postje over wat ons bij het bloggen niet zint. We hebben het gedelete, op een moment dat we nog maar eens het sop de kool niet waard vonden.

Maar nu bij het einde van dit jaar gaan we schoon schip maken. We gaan de belofte die we onszelf deden houden.

Goed, wat ligt er op onze lever? Van sommige bloggers? Wel, sommige bloggers denken dat het gras groener is aan de andere kant van de heuvel en ze vertrekken. Ze laten alles, hun trouwe lezers en reageerders incluis, in de steek om andere dingen te gaan uit proberen. Hier achter dit scherm voelen we ons dan een beetje bij het grof vuil gezet … na bewezen diensten.

Dan heb je diegenen die na een poos terug komen en verstomd staan dat hun vroegere lezers en reageerders niet massaal om hun blognek vallen om hen terug te begroeten. Wel, de parabel van de verloren zoon is in onze ogen een heel onrechtvaardig gevalleke. Bovendien loop ik niet te kwispelstaarten, ik ben geen hond. Ik ben een kat!

Nog zoiets, mensen die telkens opnieuw, zonder verwittiging, een blog stop zetten en een ander beginnen. Het is erg vermoeiend om zo te volgen. Dat doen we dus ook niet meer. Bovendien denken wij dan, aan deze kant van het scherm, dat het misschien wel met ons te maken heeft. We hebben gisteren onze feedreader gekuist. Opgeruimd staat netjes.

En dan krijgen we ook nog de kriebels van wat anders. Want zie je, in deze maatschappij is er gezorgd voor iedereen: werklozen, zieken, … allemaal goed! De staat onderhoudt hen. Maar waar haalt de staat de centen? Juist. Er wordt voor iedereen gezorgd behalve voor de zelfstandigen, die moeten voor zichzelf zorgen want zoals één of andere hier stond te verkondigen: “voor zelfstandigen is er geen vangnet”.

Hebben wij daar een probleem mee? Neen! Jullie wel? Goed dan. Waar hebben we wél een probleem mee? Als we het eens niet zo luchtig houden en iets vertellen over de zwaardere dingen des levens dan komt er gegarandeerd uit die hoek de reactie dat we niet mogen vergeten te genieten!

…

Dit is een niet zo vriendelijk berichtje maar belofte maakt schuld, ook als het een belofte aan onszelf geldt.

De eerste film waarvan mske zich herinnert dat ze er bij gehuild heeft was “Ik had vijf zonen“. Die film blijkt dan uiteindelijk “The Sullivans” te heten, maar tot daar toe, dat weet mske pas sedert gisteren. Ze waren daar met de school naar toe geweest en ja, de ganse klas aan het janken.

Het jaar daarop deed de school dat efkes lichtjes over met “Shenandoah“, ook ja lap, de ganse klas aan het janken.

Daarna kan mske zich niet herinneren dat ze nog om een film gehuild heeft. Zelfs niet toen ze Bambi zag met een hele resem huilende klein mannen onder haar arm.

Nu had Wachtebroer het toch over films, onder andere over films geregisseerd door Clint Eastwood, dat die zo goed zijn en hij noemde onder andere “The Bridges of Madison County“, wat Slow en mske beaamden en hij noemde ook “A perfect World” die zo ontroerend bleek te zijn, maar die Slow en mske nog niet gezien hadden.

Wil dat toch niet lukken zeker dat Slow die net opgenomen had. Ze hebben er naar gekeken. En mske? Heeft die gehuild? Neen! Ze heeft zelfs gezegd dat ze dat geen goede film vond. En weet je waarom dat ze dat geen goede film vindt? Omdat hij eindigt zoals hij eindigt! Daarom. En dan was dat nog zo lang uitgesponnen, dat einde.

Zie je, alle films die wat die richting uitgaan, die eindigen zo, op die manier. Paf! Dood! Het zou toch origineler zijn om de sympathieke gangster eens te laten leven. Of niet soms?

Het komt precies niet goed uit de verf, wat we willen zeggen, maar huilen op commando? Daar doet mske niet aan. Clint Eastwood of niet Clint Eastwood. Ontroerend of niet.

Als ik het hier allemaal goed begrijp, heeft de NMBS een serieus probleem, maar dan een écht. Ik zal het eens efkes uit de doeken doen en dan mag iedereen zeggen wat ze er van denken, van dat probleem.

Het gebeurde in de week dat Slow en mske onmenselijk vroeg de trein moesten nemen. En al was het de week ervoor dan droog geweest, die week regende het. Neen, het regende niet, het goot. En mske trok alle dagen haar regencape aan en bleef droog behalve haar onderbenen want met zo een plastic broek kan ze niet fietsen.

En Slow trok alle dagen zijn regenpak aan en hij trok een ander paar schoenen aan, want zijn stappers zijn niet waterdicht, die nam hij zo mee in de rugzak. En toch had Slow natte voeten.

En omdat het, zoals gezegd, ontiegelijk vroeg was, zaten ze eigenlijk nogal gerust op die trein, nog niet te veel pendelaars, zodat mske haar kloddernatte cape op de grond kon leggen zonder dat die vertrappeld werd. En Slow? Die trok zijn natte schoenen uit, natte kousen uit en trok droge sokken en zijn stappers aan.

Maar dan! Weet je wat die dan deed? Hij legde zijn natte sokken op die radiator. mske dacht dat ze een hartstilstand kreeg. Ze keek geschrokken naar die sokken die daar zo à la ma Flodder op die radiator lagen en siste tussen haar tanden: “Doe die kousen daar weg” terwijl ze keek of er niemand de richting van hun compartiment uit kwam en Slow zijn tijdelijke droogrek kon zien. Slow grijnsde en zei plagerig: “Maar die zijn nat”.

mske siste: “NU!”

Slow lachte en lachte en lachte. En mske zei dat ze hem zo soms wel eens tussen het papier en de muur zou kunnen plakken.

Awel ik vind dat een serieus probleem voor de NMBS … zo al die treinen behangen.

mske heeft er iets mee, met die kwetsuren die je nauwelijks ziet. Bij mske gaan die dingen dan ontsteken en hun genezing kan weken duren. Daarom staat hier een potje ontsmettingsspray in de schuif om daar, in geval van, zo onmiddellijk een spuit te kunnen op geven.

Ze heeft er weer eentje, zo een prutskwetsuur. Ze werd de week voor deze aangevallen door een agressief stuk plastic waardoor ze een sneetje had, zo minuscuul dat je het bijna met het blote oog niet kon zien.

Bij gebrek aan ontsmettingsmiddel heeft mske dan maar de aloude remedie gebruikt … ze heeft haar vinger in haar mond gestoken. Daarna werd het helemaal vergeten … tot zaterdag. Er zat een rode bult op mske’s vinger en het deed daar wat pijn al was het sneetje helemaal genezen.

Wonderdokter mske heeft het opgelost. Ze heeft geopereerd, open gemaakt dus en er ontsmettende zalf en een pleister op gedaan. Dat paste nu niet precies bij haar outfit voor het kerstfeest maar die rode bobbel ook niet. Ze heeft daar sedertdien regelmatig ontsmettende zalf op gesmeerd en een pleister op geplakt.

Vanmorgen besliste ze om het risico te lopen en te zien of het zaakske nu echt genezen was. Het is toch wat hoor, mske en de kleine kwetsuurtjes.

Het is niet gisteren gebeurd, waar ergens vorige week. mske had de doos met kerstgarnituren afgehaald – jaja, onze boom is alle jaren dezelfde, de opsmuk ook – en ze begon er aan. En ineens keek ze raar op. Eén van de brooddeeg hartjes die ze samen met Amke en Ella maakte, voelde aan als een spons. Ze bekeek eens beter en dat zat tegen de rand van de doos.

Was het nu vocht? Of ouderdom? Ze zijn ondertussen toch ook twee jaar oud en staan het gros van de tijd op zolder. In elk geval, er was dat ene hartje, maar er was wel een tweede dat een begin van … vertoonde.

Ze liggen nu op de schouw boven de stoof. Als ze niet terug hard worden, moeten ze weg. “Waarom?” vraagt Amke beteuterd.

Wel simpel, een sponzig hart kan nog wel in een kerstboom, maar een beschimmeld hart, dat ziet mske nu toch niet zitten. En dan te bedenken dat ze dacht dat het spul steen werd bij het bakken.

Bij een teveel aan holle woorden
Die al te dikwijls zijn gezegd
Bij al de wensen die we hoorden
Even de nadruk op dit gelegd

Kerstmis! Een feest? En toch staan de gazetten vol met dezelfde berichten van dood en vernieling, toch geven de treinen niet meer respijt tussen aankomst en vertrek en is de belbus nog steeds even onhandig.

De dingen des levens draaien gewoon door met kerstmis. Alle dingen. Kerstdag is een gewone dag waar door mensen van lang geleden een glans is over gelegd, die door de mensen van nu in ere wordt gehouden, met een eigentijdse toets.

Bij tijd en wijle zie je hier of daar wel eens een eenzame handschoen liggen. Als dat in de buurt van één of ander obstakel is, wordt zo een verloren gelopen exemplaar wel eens op dat obstakel gelegd, of dat nu een paaltje of een afsluiting of al was het een vuilbak gelegd.

Zo gebeurde het vorige week dat Slow, eens op de trein, al zijn fietspullen in zijn tas wou steken, heel erg verschrikt opkeek en zei: “ik ben een handschoen kwijt” wat eigenlijk betekende dat hij twee handschoenen kwijt was, aangezien hij, koudhandig als hij is, steeds een paar fleece handschoenen in zijn andere steekt. De trein ging vertrekken, geen tijd meer om snel terug het perron af te lopen en tot aan de fiets te gaan kijken.

Die avond, het was al laat, er was geen mens meer te bespeuren op de perrons, liep Slow rondkijkend van aan de fiets, over het perron, de trap af, de gang door, de trap op en het perron op waar ze ‘s morgens de trein hadden genomen.

En toen ging het deurtje open. De stationschef of onderstationschef begaf zich naar het perron waar een speurende Slow liep te zoeken. Hij sprak Slow aan. Waarschijnlijk vond hij dat eigenlijk een beetje verdacht. Maar Slow vertelde over de handschoen en de man gaf Slow de raad het eens aan het loket te gaan vragen. Dat was dan voor de ochtend er na want op dat late nachtelijke uur was dat loket natuurlijk niet meer open.

mske is het gaan navragen aan het loket, terwijl Slow de fietsen op slot deed. De loketbediende bekeek haar eens, stond recht, liep daar ergens naar achter waar mske hem niet meer kon zien en kwam terug met Slow’s handschoenen.

Sjaans dat er in het station nog iemand de moeite doet. mske was er effenaf van opgelucht.

Ik heb het al verteld dat mske het niet zo begrepen heeft op Word. Het is een ellendig programma, als je iets meer wil doen dan lettertjes typen dan.

Maar als je iets meer wil doen dan lettertjes typen, zeurt dat ding de oren van je hoofd: “ben je zeker dat je dit?” en “weet je wel dat je dat?” en soms blijft hij aanhouden in plaats van te doen wat je wil.

Maar owee! Pas op hoor, als je per ongeluk de verkeerde toets indrukt terwijl je lettertjes typt. PAF! Daar staat iets wat je niet wil, niet wou en nooit zou willen en je krijgt het er niet meer uit.

Een uur hebben Slow en mske samen gezocht naar de oorzaak van een streepke in de linker kantlijn. Dat had Slow veroorzaakt door op “enter” en nog wat te duwen. Uit pure miserie heeft Slow nog maar eens op “enter” en nog wat geduwd en weet je wat? Het was er uit.

Dank zij Word hebben we nu toch weer een postje voor vandaag. Zo stom is dat programma dus nog niet.