wizzewasjes

Slow en mske nemen, als het mogelijk is, nooit de laatste trein. Zodoende stonden ze die avond op het perron te wachten op een trein die hen op drie minuten tijd van het stationnetje naar het station moest brengen waar ze de trein naar Leuven konden nemen en daar dan de voorlaatste naar Landen.

Ze stonden niet alleen op dat perron. Ze waren met een groepje. Als je ooit tegen mske had gezegd dat zij en Slow ooit nog samen zouden reizen met een meisje met twee grote winkelhaken in haar jeans en op haar blote voeten, een jongen van Marokkaanse afkomst met een pizza onder zijn arm, een hele donkere jongen ook met een pizza onder zijn arm, zijn Nederlandse vriendin en de jongen die al eerder met hen meereed, ze zou gedacht hebben dat je aan het spul had gezeten.

De trein had zestien minuten vertraging terwijl ze maar 6 minuten hadden gehad voor de overstap. Normaal wacht die aansluiting. Nu niet, hij was weg.

Ze moesten naar Brussel sporen en daar de trein naar Welkenraedt nemen. Op die manier zouden ze om half één ‘s nachts in Leuven aankomen.

“Dat is nu de tweede keer dat ik met jullie meerijdt” zei de jongen die al eerder met hen meereed “en dat is nu de tweede keer dat er problemen zijn”. Gelukkig voor de jongen rijdt hij niet telkens mee. Hij belde zijn moeder om hem aan het station af te halen. Die was er niet over te spreken. Of juist wél. Ze hoorden allemaal hoe die vrouw van haar oren maakte. De jongen haalde zijn schouders op en zei gelaten: “moeders!”

De jongen van Marokkaanse afkomst maakte zich zorgen. Hij vreesde dat hij ging moeten opleggen omdat het traject langer was. mske stelde hem gerust. Hij had betaald voor de kortst mogelijke rit naar Leuven en dat was deze.

“Hoe dan ook” zei de hele donkere jongen “ik betaal niets bij” en hij nam zijn pizza ostentatief stevig in zijn armen om aan te tonen dat het hem menens was.

“Je moet niet boos zijn op gans de wereld” zei het meisje met de winkelhaken in haar broek tegen mske omdat die in zo een geval altijd serieus gaat kijken en dat terwijl het kind pas enkele uren ervoor nog had verteld dat haar vrienden wel wisten dat ze niet zo boos was als haar gezicht liet vermoeden. Even stond mske op het punt om te bijten, maar ze deed het niet. Ze mocht het meisje daarom iets te graag. “Ze moest het weten van het blog” grinnikte mske tegen Slow. Het meisje fronste vragend. “Binnenpretje” zei mske.

In Brussel hadden ze geluk, de anderen dan toch. De vorige trein naar Leuven had een kwartier vertraging en zodoende zouden ze een half uur vroeger in Leuven zijn dan gepland. Voor Slow en mske? Tja, er was geen trein naar Landen vóór die van Welkenraedt om half één.

Ze zijn dan maar een kriek gaan drinken daar rechtover het station van Leuven terwijl de anderen, allen te voet, naar hun respectievelijke woonst of verblijfplaats trokken.

En in plaats van om iets voor twaalf thuis te zijn, zoals gepland, waren ze pas om half twee ‘s nachts hier … met de laatste trein. Toen hadden ze grote honger maar ja, zij hadden geen pizza onder hun arm.

Slow zag dat de tweede reeks van Varg Veum er aan kwam.

Ze zetten zich genoeglijk voor de buis … en waren ontgoocheld. Neen, die aflevering vonden ze niet goed, maar dat wil niets zeggen, want bij de eerste reeks hadden ze de eerste aflevering ook niet zo denderend gevonden. Het was pas bij de volgende dat ze het goed gingen vinden. In die mate zelfs dat ze enkele maanden terug de eerste reeks aanschaften via de spaaractie in de gazet.

“Eerst nog maar eens verder kijken” besloten ze.

Gisteren was het dus zover. De achtste Varg Veum televisiefilm kwam op de buis. En jawel, Varg Veum was weer zijn eigenste zelf. Goed zo. Op naar volgende week …

Iedereen zal dit soort annoncekes wel kennen zeker?

Wel toen mske die las vroeg ze zich ineens af hoe dat nu juist ineen zit. Is het omdat ze onzeker zijn en daardoor die persoon niet rechtstreeks durven aanspreken en dat ze zich zekerder voelen op deze manier?

Of is het gewoon het besef dat je die iemand wel ziet zitten dat te laat komt? Zoiets zoals een coup de foudre met terugwerkende kracht?

In elk geval doet het mske aan Annabel denken.

mske zag de paddestoeltjes om te punniken.

Ineens dacht ze aan lang geleden. Ze was wel al getrouwd, maar toen lag bij moe in het korfje op de salontafel het lege klosje met de vier nageltjes en de wol. Het lag daar zomaar. Maar toch niet, want telkens er iemand in die zetel plofte nam die het spoeltje en begon te punniken. Het resultaat was een ellenlange slinger die uiteindelijk, wie weet tot wat gediend heeft.

mske wou twee paddestoeltjes meenemen voor Amke en Ella. Maar dat werd haar afgeraden door de vrouw bij haar. Die zei dat ze ook zo eentje had gekocht maar dat de draad te gemakkelijk over de haken schoof.

Dan toch maar eens vier nageltjes slaan in dat houten klosseding dat hier staat? En een tweede proberen op de kop te tikken.

Hij zei het gewoon, bij het zien van de vele kookboeken. Hij keek ernaar en vond het jammer dat er niets uit zijn land bij zat want vissenogen zijn ook lekker.

Binnenin mske ging er wat gruwen. Het idee alleen al. En hij ging verder dat hij gebakken olifant ook erg waardeerde.

mske knikte en zei dat ze op de kerstmarkt in Brussel wel al Congolees had gegeten. Ze zei niet dat gebakken olifant voor haar zo wat overeenstemde met paardenvlees eten, iets dat ze dus niet doet. Ze zei wel dat de vorm van afkeer die ze van vissenogen had waarschijnlijk tussen haar oren zat, omdat ze het als kind nooit op haar bord kreeg.

Hij lachte breed bij het horen dat ze toch al Afrikaans had gegeten maar vroeg wel of er op die kerstmarkt niets Ivoriaans te krijgen was. Daar zal mske volgende keer eens naar kijken, maar ze denkt van niet.

Slow en mske hebben het altijd zo een beetje op en af gehad met cola drinken. Vroeger waren ze er eigenlijk aan verslaafd. Nu is het met periodes en dan ineens kunnen ze het spul niet meer zien of rieken en komt het niet in huis.

Maar het moet ook gezegd zijn dat, als mske’s maag mottig gaat doen, dat ook enkel op te lossen is met een grote pint cola. Ze kochten dan die van het merk van de Colruyt. Die was goed.

Maar op een keer smaakte die zo precies naar parfum. En toen mske, na een lange periode zonder cola, weer eens met maagperikelen te kampen kreeg, vond ze dat die cola ineens niet meer hielp. Dus hebben ze maar een fles echte gekocht en dat werkte wel.

Nadat ze een paar keer echte meebrachten, kwam Slow terug naar huis met het Colruytmerk en Slow zei: “die is nu zo bleek” en mske zei: “en die smaakt naar water”. En ze hadden alletwee gelijk.

Dus dat nepspul willen ze niet meer.

Volgens mske is er dus gedurende één van die colaloze periodes iets veranderd aan de samenstelling. Oftewel doen ze er minder siroop in, oftewel meer water … wat zo een beetje op het zelfde neerkomt natuurlijk.

Als dat zo zou zijn zou ze dat toch niet serieus vinden van de Colruyt, die ze toch altijd als een redelijk serieuze winkel beschouwde.

Laatst zat Slow hier zo genoeglijk een kiwi eten. Ineens stopte hij. Hij dacht aan iets.

“Wel verdraaid” zei hij. Dat zei hij natuurlijk niet echt zo want Slow klapt zo niet, maar het kwam er op neer. Hij dacht er ineens aan dat hij die kiwi’s meer dan een euro had betaald en dat die normaal geen euro kosten voor hun geachten.

Drie dagen later kwam hij goedgemutst van de Colruyt. “Het is weer in orde” zei hij “de prijs is weer onder de euro gezakt”.

Ik zou zeggen dat Slow in het oog houdt hoe de prijzen fluctueren, maar zo klap ík niet.