Het savoir-vivre van de lomperd

Ik loop achter. Er zijn zoveel nieuwe dingen te ontdekken in de wereld, waar ik geen weet van heb.

Ik las gisteren voor het eerst over een nieuwe trend onder restaurantbezoekers.

Je bestelt één schotel en vraagt twee bestekken. En zeggen dat ik ons -Luc en mezelf dus- al een beetje buitenbeens vind als we van elkanders bord gaan proeven.

En alle excuses zijn blijkbaar goed: de porties zijn te groot, de prijzen te hoog, ze willen eerst proeven en wie weet wat al nog meer.

  • In ons geval? De porties te groot? Daar weet Luc wel weg mee.
  • De prijzen te hoog? De Lunch Garden is er toch ook nog.
  • Eerst proeven? Dat doen wij dus ook, maar we hebben wel elk ons een eigen bord.

Het verwondert me dat er nog niemand op het idee gekomen is om ribbekes à volonté te bestellen, twee bestekken te vragen en dan nog bij te bestellen.

11 gedachten over “Het savoir-vivre van de lomperd

    • In Antwerpen lijkt men daar ook geen graten in te zien, maar ja, die liggen dan weer dichter bij de Nederlandse grens.

      De doorsnee Belg is eerder een Bourgondiër, die gaat op restaurant om van zijn eten te genieten.

  1. In het buitenland (Italië, Portugal, Spanje) is dit al heel lang heel gewoon. Ik vraag me af waarom ze daar in België weer moeilijk over moeten doen. En het gaat hier absoluut niet om gierigheid, maar om veel verschillende dingen te kunnen proeven.
    “De doorsnee Belg is eerder een Bourgondiër, die gaat op restaurant om van zijn eten te genieten,” schrijf je. Dat klopt voor de volle 100%, maar ik eet liever 4 of 5 kleine gerechtjes dan één vol bord. Sharen dus!

      • We eten niet uit elkaars bord hoor, mocht je dat denken. Er wordt gewoon één gerecht op tafel gezet (of meer, in het geval het kleine gerechtjes zijn) en ieder krijgt er een bordje bij om op te scheppen zoveel hij wil. Ideaal voor ons want ik ben een kleine eter en mijn man is een heel grote eter.

Wat denkte daarvan?