Eén auto gedeeld door twee

Het verhaal van wel een auto – geen auto meer – terug een auto staat op het blog, respectievelijk te vinden op de gepaste tijdstippen.

Waar het nu om gaat is dat ik, voor we die auto wegdeden, eigenlijk meer achter het stuur zat dan Luc.

Toen we zonder auto waren, hebben we één keer een auto gehuurd, ik reed.

Toen we deze auto binnenhaalden, reed ik er één keer mee. Van hier naar Bollie en terug.

Dat wil zeggen dat ik sedert ergens mei 2010 in totaal twee keer met een auto gereden had toen Luc die gal moest laten uithalen en niet mocht rijden. Natuurlijk was dat geen probleem, autorijden verleer je niet zomaar.

Maar nu vroeg ik me toch af: “hoe komt zoiets toch?” Het zit hem niet in de chauffeur, het ligt bij de auto. We zien gewoon op de moeite om die auto om te bouwen om van bestuurder te wisselen.

Denk maar aan spiegels, aan beenlengtes, de onhebbelijke gewoonte van (sommige? De meeste?) mannen om die rugleuning achterover te hellen, net of ze gaan opstijgen, …

Maar het zou geen waar meer zijn, ik zou het niet meer laten gebeuren. Meer nog! Ik kocht me een speciaal autokussen want al zit ik niet te laag, ik vind het niet hoog genoeg.

Een week mocht Luc niet rijden. De dagen erna reed ik ook nog. En dan opeens had hij een afspraak en verbouwde het ganse interieur van die auto terug naar de lange-benen-stand.

Het kussen ligt nog ongebruikt op de achterbank.

14 gedachten over “Eén auto gedeeld door twee

  1. Met zoveel lengteverschil is zoiets inderdaad een dingetje :-). Ik word al nijdig als Chris in mijn auto heeft gereden en de spiegel verzet.

    • De laatste auto die we hadden vóór we vier jaar zonder deden, was een kleiner model. En al was die ook verstelbaar zodat Luc er in kon, denk ik dat hij daar niet zo graag mee reed.

      Deze, die we nu hebben, is een grotere.

      Ooit hadden we twee auto’s, maar dat is nu, zo met ons beidjes, echt wel overdreven.

  2. Ik wil niet stoefen, maar mijn autostoel (bestuurder) kan je programmeren op de ideale stand voor maar liefst drie verschillende bestuurders. Meestal rijd ik ermee, maar als mijn man instapt, moet hij even op het knopje drukken en de stoel gaat in de stand aangepast aan hem. Stap ik terug in, dan verzet ik het knopje en plooit de rugleuning en de zitting naar mijn lichaam.

    • Ik vind dat niet stoefen! Dat is informatief.

      Wat gebeurt er met de afstand tot de pedalen, de buitenspiegels en de achteruitkijkspiegel?

      En zeggen dat, toen we onze auto kochten, we eigenlijk voor een Citroën gingen, maar Luc kon daar niet in. Natuurlijk wel, maar in drie geplooid.

        • Die moeten bij ons ook aangepast worden. Nu niet dat dat zoveel tijd in beslag neemt, maar toch doen we het niet.

          De passagierszetel vergt geen aanpassing, vermits die al zo ver achteruit staat. Dat doe ik omwille van de veiligheidsgordel die anders nogal vervelend zit (ondanks aanpassingsmogelijkheid).

Wat denkte daarvan?