De enquête

Luc vulde al jaren zo af en toe eens een enquête in. Meestal doet hij dat gewoon en zegt er niets over.

Dat ging gisteravond lichtjes anders. “Mor allee” zei hij ineens. “Hoe belachelijk” zei hij verder en hij keek verwonderd naar zijn scherm, terwijl hij de vraag voorlas:

Denkt u eens aan uw laatste aankoop van kattenvoeding. Kunt u in uw eigen woorden vertellen hoe dat ging? We zijn benieuwd naar uw verhaal vanaf het moment dat u op het idee kwam om dit te gaan kopen tot het moment van gebruik.
In dit onderzoek gebruiken we de term kattenvoeding voor zowel de echte maaltijden die u uw kat geeft als de snoepjes/snacks. Mocht er een vraag specifiek over de hoofdmaaltijden of de snack gaan dan zal dit duidelijk staan aangegeven bij de vraag.

Daarop ging hij dan maar even zijn antwoord formuleren. Hij dacht luidop bij het typen en dat ging als volgt:

Ik stond op en zag de kat rond mij draaien. Zut bij het voederen, ik zat bijna door mijn voorraad. Ik besloot om mijn laptop op te zetten en naar de site te surfen waar ik altijd bestel. In een paar klikken was het klaar. Na betaling is het een dag of 2 wachten tot ik een mail krijg dat het eten bij het afhaalpunt is afgeleverd. Ik ga thuis niet zitten te wachten … oh neen.

Toen ik de mail had ontvangen reed ik met de auto, enkel ik, want de kat bleef thuis.

Ik reed naar het afhaalpunt en de vriendelijke mevrouw gaf mijn pakket, daarna terug naar huis, daar zat de kat te wachten op mij.

Vervolgens deed ik de verpakking open en kapte het in een daarvoor voorziene ton en gaf de kat zijn eten.

Ik was ik de enquête geweldig dankbaar: ik wist meteen wat vertellen vandaag. Want om één van mijn andere -saaie- concepten uit te werken … daar had ik echt geen zin in.

12 gedachten over “De enquête

    • Diegene die dat antwoord leest, die zijn dag kan niet meer stuk.

      Ik lag dubbel, vooral bij dat: “de kat bleef thuis”.

      Het zou handig zijn mocht hij zelf zijn voer gaan kopen.

Wat denkte daarvan?