Hoffelijkheid beloond

We schoven aan om binnen te gaan -al was binnen dan wel buiten- en eigenlijk was Pierre voor ons. Maar toen zei hij hoffelijk: “ga maar eerst”.

Bij het binnengaan kregen we elk een bonnetje met een nummer, er kwam namelijk een prijstrekking op het einde. Ik had 13, Luc had 14, Pierre had 15.

En wie won de prijs? Het nummer 15 natuurlijk.

Wij winnen namelijk niet zo snel, al staan we wel meer dicht in de buurt.

Echt herfstig

Twee dagen buitenactiviteit, twee dagen regen. Met een regenjas en de paraplu kan dat ons niet deren. Het is er herfst voor.

Vandaag blijven we binnen, ik trek me straks een trainingsbroek aan met een sous-pull en mijn flanellen hemd en ik ga op de zetel hangen met het boek dat ik gisteren kocht. Daar is het ook herfst voor.

Misschien drinken we straks nog wel een oxo, dat deden we gisterenavond ook al. Waar de herfst toch goed voor is.

Schrijffouten in logs

In de loop van de 14 jaren dat dit blog oud is, is het niet verwonderlijk dat er hier of daar een fout opduikt.

Maar eergisteren viel ik opeens op een DT fout uit 2008. Ik wist niet wat ik zag. Of eigenlijk wel. Ik heb me al die jaren dat de kat het blog schreef gerealiseerd dat het moeilijk was om over mezelf in de derde persoon te schrijven waardoor er ineens kon komen te staan: “vind zij”. Schande!

Ook deze week zat ik per toeval op een Engelstalige site waarop men ging aangeven dat een aanhaling na een dubbele punt, apostroof met een hoofdletter moest beginnen. “Dat is in het Nederlands ook zo” bedacht ik.

Ineens viel mijn nikkel en ik vroeg me af waarom ik het dan de laatste tijd niet meer deed.

Kan je dat nu geloven? En dat kan ik niet op de kat gaan steken.

Gravatar aanpassen

Het zit me al een paar jaar dwars. Op een zeker ogenblik ging ik allerlei dingen veranderen op het blog en was ik ook mijn gravatar beu.

En dan krijg je het op de lange baan schuiven want een foto wil ik niet. Je ogen gebruiken was een poosje “IN” maar aan “IN” doe ik niet en bovendien is het nu passé.

Wat met handen, voeten misschien? Maar wie doet dat nu.

Ik bladerde door mijn foto’s maar die geven altijd maar één aspect weer terwijl ik toch wel iets meer gecompliceerd in elkaar zit.

Bij het reageren vorige woensdag kreeg ik een inval. Ik vertelde namelijk hoe erg dat eeuwige getwijfel wel niet is.

Ik wou dat eens als gravatar gaan gebruiken … tot ik een betere inval kreeg natuurlijk.

(Lees verder onder de foto)

Na een nachtje slapen sloeg de twijfel weer toe. Het idee is afgevoerd. Ik ga het hekske voorlopig laten staan tot de dag dat ik ineens zeg: “Dàt is hèt!”

Het kind en de naam

Van iemand die zijn/haar levensgezel(lin) en hun kinderen de duvel aandoet zegt men: “hij/zij terroriseerde zijn/haar gezin”. Maar de persoon zélf noemt men geen terrorist. Daarvan zegt men: dat is een crapuul.

Een terrorist ben je maar als je bepaalde bevolkingsgroepen de duvel aandoet met politieke bedoelingen, zo staat het bij Wikipedia.

Terrorisme (van het Latijnse terror, paniek) is het zonder wettige grond plegen van ernstig geweld, of ernstige dreiging daarmee, met een politiek doel. In de meeste opvattingen over wat terrorisme is, moet het om illegaal geweld gaan, doorgaans gekoppeld aan burgers als slachtoffers.

Bij Encyclo ziet men dat wat ruimer. Daar vind je o.a. als beschrijving ook:

iemand die gewelddaden pleegt.

Iemand die vanop de 32ste verdieping van een gebouw 59 mensen doodschiet is geen terrorist maar een massamoordenaar.

En toch noem ik dat ook terreur en ik vraag me af wat voor zin het heeft zich het hoofd te breken over de exacte term die men voor eender welk laf monster moet gebruiken.

Het één na het ander …

Er was een tijd dat ik geen smartphone wou. Tot ik in 2014 aan een nieuwe telefoon toe was en er eentje wou waarmee ik ook foto’s kon maken.

In de begin periode wou ik geen mobiel internet, maar ergens ging ik het toch wel een beetje ridicuul vinden dat ik recht had op dat internet en het niet wou en dat ik ook nog 120 belminuten had, waar ik er misschien eens 3 van gebruikte. De telefoon ging op internet. Als ik het zo bekijk moet dat ongeveer een jaar later geweest zijn.

Het is nu niet zo dat ik constant met die telefoon in mijn handen zat, maar ik merkte wel dat ik soms niet op internet geraakte, waar mijn telefoon wel beweerde verbinding te hebben. Ik weet het aan de slechte wifi van die hallen waar we waren.

Drie jaar heb ik hem nu. En het stoort me dat de batterij van die telefoon leeg lijkt te lopen als een lekkende kraan. Thuis niet, maar ja, dan gebruik ik die niet. Sommige nachten wel en dan vraag ik me af wat hij dan uitspookte. Maar eens we vertrekken is het dweilen met de kraan open.

Ik kan hem niet meer langer dan een uur gebruiken -en ik gebruik hem al niet intensief- of die moet aan de oplader, ofwel in de auto of aan de powerbank. Wat nu? Een andere telefoon? Of een nieuwe batterij, die ik zelf wel kan vervangen, al blijkt dat dat niet bij alle smartphones zo te zijn.

Vorige week bij Sunparks kreeg hij kuren. Hij was verbonden met internet, gaf hij zelf toe, maar beweerde dat ik niet op internet kon. Afzetten en opnieuw opzetten baatte niet. Hij vertikte het zelfs om naar de wifi in het Parkcenter over te schakelen. Ik begon me te realiseren dat die telefoon van mij toch nooit toppie geweest was als ik het zo overdacht. Dat krijg je dan als je geen internetfreak bent.

We gingen bij Proximus langs om even te informeren over iets anders wat onmiddellijk opgelost werd waarop ik die telefoon te berde bracht. En ja, wat ik vreesde werd bewaarheid. Ik zou er eventueel een andere batterij kun in stoppen, maar die internetproblemen hebben te maken met een slechtwerkende soft- of hardware. Het zou aan beide kunnen liggen.

Dat wordt een nieuwe telefoon. De prijzen van die dingen, vooral als je er ook mooie foto’s wil mee maken, zijn al niet om verheugd van te worden maar wat mij het meeste stoort is al de rompslomp die het weer gaat meebrengen.

Zucht! Ik zal nog even aanmodderen, denk ik, tot al de rest weer een beetje in de plooi valt.

Person of non-interest

Ik kan wel blijven schrijven over onbenulligheden.
Ik kan wel blijven zeggen dat ik me constant vermoeid voel.
Ook kan ik wel blijven zeggen dat er wanorde heerst in mijn hoofd.

Eigenlijk had ik het beter kunnen verwoorden met: “het is wéér september”.

Wat dat is met die maand, ik weet het niet. Het einde van de zomer? De maand waarin ik werd geboren? En al houd ik niet van mijn verjaardag, het kan zo een zware reactie toch niet uitlokken.

Maar telkens in september ga ik weer dingen oprakelen die de rest van het jaar ondergedoken zitten en blijkbaar van geen belang zijn behalve dan in september. Meestal gaat het dan over de beslissingen in mijn leven die ik niet zelf mocht noch kon nemen, maar waarvoor ze altijd aan iemand anders gingen raad vragen. Als ik dan steiger, ben ik de moeilijke.

Dit jaar is het hevig. Wakker gemaakt door maar weer een nieuw voorval. Om nu we op pensioen zijn toch niet in een sociaal isolement te geraken hadden we er wat op gevonden. Eenmaal september, de vakantie voorbij, ging het fout. Er waren meer gegadigden voor die ene bepaalde -zij het niet onbelangrijke- zone en ik viel uit de boot.

Kort gezegd, ik krijg weer gelijk als ik zeg dat het geen belang heeft wat je kent. Van belang is enkel wie je kent.

Dat werd dan ook zo aan Luc gemeld, zo van: “je moet met … goed staan, die kent de juiste personen en die kan dat regelen voor jou, want jij hebt echt wel een … ” waarbij het niet over kwaliteiten ging maar over zijn uiterlijk. En daarna kwam onmiddellijk het vervolg aan mij: “en dat heb jij niet”.

Luc heeft daar geen oren naar. Maar als het over sociaal isolement zou gaan zou ik -mocht hij het wel doen- mooi op mijn eentje geïsoleerd thuiszitten zonder auto in een dorp waar niets te beleven valt.

Lotto Bonus

Vorig jaar, 24 september 2016 om juist te zijn, veranderde de e-lotto het EuroMillions-systeem. In plaats van 2€ zou je 2,5€ betalen per trekking maar dan kreeg je er een bonus bij. Met die bonus maak je kans om 500€ te winnen.

Dat we daar niet om vroegen was één feit, dat we er niets aan konden veranderen was een ander.

Ergens begin dit jaar las Luc dat ze bij Lotto nog op zoek waren naar verschillende winnaars van die 500€ waarop pas mijn nikkel viel dat we dat zelf moesten nakijken. Daar ging het gebruiksgemak waarom wij voor e-lotto hadden gekozen. We hadden de tijd er niet voor, we waren veel te dikwijls op de evenementen.

Ik hield het enkele keren in het oog, maar het kwam er niet altijd van. Luc en ik zouden dat eens rustig uitvlooien. Het belangrijkste woord in de vorige zin is “eens”.

Gisteren hebben we er ons aan gezet. Met de bedoeling al die bonussen van een heel jaar na te zien, was het wel een beetje een frisse douche toen ik merkte dat we “slechts” tot begin april terug konden gaan. Het ging eigenlijk nogal vlot, zo met ons beidjes.

Nu staat het in de agenda op de eerste van elke maand. Bij elke trekking nakijken zou veel te omslachtig worden. We zouden het namelijk vergeten en geen overzicht hebben van wat wel en wat niet werd gecontroleerd.

Eigenlijk betrof het hier, en dat is mijn gedacht, gewoon een prijsverhoging van + ¼.

Overal water

Er is nooit zoveel water gedronken als de laatste jaren. Water is gezond.

Maar water is ook een hype, een modeverschijnsel.

Werken lukt niet meer zonder een fles water op het bureau. Sporten zonder water is om ellende vragen.

Wat is daar nu het gevolg van? Overal vind je flessen water. En neen, ik bedoel niet de lege flessen of flesjes die in de natuur gedumpt worden. Ik bedoel wel degelijk niet lege, halfvolle en zelfs volle flessen en flesjes water die overal achtergelaten of vergeten worden.

Bij de evenementen vroeg Luc zich telkens af of de meisjes van de kassa hun pakjes zakdoeken en waterflesjes en flesjes water niet mee konden nemen en waarom ze dat maar telkens lieten staan om door een ander opgeruimd te worden.

Dat alles achter je laten en denken dat een ander er enkel is om je rommel op te ruimen is ook een hype maar dan een ander verhaal.

Laatst nam ik het laatste kleedkastje mét sleutel, opende het en wilde mijn spullen er in stoppen. Er stond een fles water in. Gelukkig ben ik soms -in al mijn onhandigheid- nogal handig en moest ik mijn eigendommen niet op die natte vloer gaan leggen om het ding er uit te halen.

Toen ik na het zwemmen een kleedhokje vond -er zaten namelijk drie klassen in dat zwembad- lag er daarin ook nog een fles met water op de grond. Ik heb die fles daar een trok gegeven dat ze onder de deur door, de gang in rolde.

Toen ik daarna, aangekleed en wel de gang in stapte en de fles wilde meenemen, was die weg. Ik weet niet wie ze weg deed en het was ook niet echt de bedoeling van de hete patat door te schuiven, maar ik was het even beu om telkens opnieuw met een ander zijn rommel geambeteerd te zijn.


Meer foto’s.

Tickets

Luc houdt zich zo af en toe eens bezig met het meespelen met een prijsvraag op internet. Hij houdt daarbij wel in het oog dat hij dat doet bij bekende firma’s zoals de gazetten.

En ja hij had prijs. Hij won een ingangsticket voor Bellewaerde bij “Het Laatste Nieuws”. Het vereiste enig mailverkeer eer hij het ticket kreeg. Blijkbaar was er één en ander fout gelopen bij het verwerken en vonden ze hem niet terug. Afin, het kwam goed.

Wat had hij nog? Hij had twee tickets voor Bokrijk gratis, alhoewel … gratis? Na het afprinten van beide waren de twee inktcartouches van de printer leeg. Die hebben de grootte van een A4 en zien er als volgt uit:

(Lees verder onder de foto)

De volgende vraag was: wanneer gaan we? Bokrijk werd telkens uitgesteld omwille van de te warme temperaturen en naar Bellewaerde wou Zoneke ook wel eens met Amke en Ella.

Bellewaerde was snel opgelost. Dat konden we doen tijdens onze midweek in Sunparks Oostduinkerke.

En toen ging alles fout. De gewonnen tickets voor Bokrijk waren maar geldig tot eind september en aangezien het geen vakantie meer is, was het park niet open op de gewenste dag. We gingen dan maar vorige zondag. We hadden geweldig mooi weer na het optrekken van de ochtendnevel.

Bellewaerde? Zelfde probleem. Het gewonnen ticket was geldig tot 30 september en het park is niet open gedurende de week.

We zouden dan maar vandaag gaan, samen met Amke en Ella. Maar het weerbericht was niet zo gunstig. We hebben het afgeblazen en ja, dat gewonnen ticket is nu een verloren ticket.